• Gritta Maes

Bezinning

Als je deze woorden leest dan ben ik alweer terug van mijn jaarlijkse bezinningsmoment.

Ditmaal zocht ik de rust en ruimte op in Bomal, provincie Luxemburg, Ardennen. De Ourthe stroomde er door de tuin van mijn logeeradres. Vanuit het keukenraam had ik zicht op een oude, grote walnotenboom. Wat doet me elk jaar weer de deur van mijn knusse huis achter me dicht trekken om op mijn eentje te 'zijn'? Man, kinderen, werk, huishouden met zijn klussen en vertrouwde bed in te ruilen voor dagen van vrijheid en 'niets doen'. Om te leven op mijn eigen ritme, zonder tijd want je moet nergens anders zijn dan daar.


Nu ben ik van nature graag op mezelf. Deze gevoelige ziel trok zich als kind en adolescent al graag terug, op de kamer of in de natuur. En nog steeds ben ik graag alleen thuis. Ik kijk, al niet meer stiekem, op het onregelmatige uurrooster van mijn man om te achterhalen of ik een dagje alleen thuis ben. Op die dagen lijkt het alsof ik én aan rust toekom én toch meer gedaan krijg. Wat yoga, mediteren, luidkeels meezingen en dansen op muziek en zelf musiceren. Eten wanneer mijn maag écht knort, ongestoord door kunnen werken aan een tekst voor de website. Niet dat mijn huisgenoten zo veeleisend zijn. Maar toch ben je als thuiswerkende vrouw en mama onbewust toegespitst op hun noden. Bovendien ben ik snel afgeleid. Om helemaal op te kunnen gaan in iets heb ik stilte nodig, op wat rustige muziek en natuurlijke achtergrondgeluiden na. Leve de dag dat de praktijkruimte af is (duimen voor voorjaar 2020!) en ik me daar kan nestelen om 'in the flow' te komen en te blijven.


Maar nu die bezinning. Ditmaal was ik er met een specifiek doel: de laatste weken kwam er veel onverwerkt verdriet naar boven. Dat verdriet vroeg om onverdeelde aandacht. Het keert ook elk jaar terug naar de aanloop naar de kerstdagen. Ik kon niet anders dan er nu echt naar te kijken, het te zien en te doorvoelen, te omarmen. En dan los te laten. Door er over te schrijven, zingen en dromen. Door er op te mediteren. Om het tijdens lange wandelingen langzaamaan los te laten. Een ritueel in de vorm van 2 rode rozen die ik schonk aan de rivierstroom, gaf me de nodige rust.

Ik voel me nu lichter, levendiger en zelfverzekerder.


Het harde bed met het hobbelige hoofdkussen nam ik dan ook voor lief.







25 keer bekeken

​© 2017 by Temenos tom.gritta@skynet.be